Fátt er viðkvæmara í umræðu manna á milli en sjávarútvegsmálin og þannig hefur það lengi verið.  Stundum fæ ég á tilfinninguna að viðbrögðin yrðu ekki jafn hörð ef eitthvert stjórnmálaaflið stæði upp og færi að berjast fyrir lögleiðingu barnakláms og barnavændis.  Harkan er svo mikil og viðbrögðin svo uppfull reiði að engu er líkara en að þessi atvinnugrein sé leyndarmál sem okkur hinum komi einfaldlega ekki við.

Almenningur í sjávarplássum landsins stendur meira að segja upp og ver útgerðarmenn svæðisins með kjafti og klóm og er ansi algengt að stærsti útgerðarmaður plássins sé dýrlingur og hálfgerður verndari íbúanna.  Enginn þorir að tala illa um hann og allt sem sagt er, það er mælt með ákveðinni lotningu...

Það sem ég skil ekki er hvers vegna ekkert hefur gerst síðan LÍÚ fór úr ríkisstjórn í byrjun ársins 2009.  Þrátt fyrir digurbarkaleg loforð í kosningabaráttunni fyrir Alþingiskosningarnar það vorið um fyrningarleiðina þá hefur ekkert breyst.  Kvótinn er ennþá í eigu örfárra sægreifa/dýrlinga sem geta sýslað með hann eins og þeim lystir á meðan aðrir sem hafa áhuga á að hefja rekstur í þessum bransa geta í rauninni gleymt því, því það er í raun engin arðbær leið að aflanum.

Ég velti fyrir mér hversu mikið af heildarkvótanum sem nú er í umferð er í þrotabúum eða fyrirtækjum sem er haldið á lífi af bönkum... væri ekki ágætis skref að ríkið sópaði þeim veiðiheimildum til sín í einni sveiflu til að byrja með?

Eiríkur Stefánsson orðaði það ágætlega í súlnasalnum á Hótel Sögu árið 2009 þegar ríkisstjórn Samfylkingarinnar og VG var samþykkt á flokksstjórnarfundi hjá Samf.: „...sjaldan hafa tveir flokkar sem voru jafn sammála í stefnu sinni vikið jafn langt frá henni...“

Hvernig er það hægt að tveir aðilar eru sammála en niðurstaðan er önnur..?

Órólega deildin innan VG minnir mig æ meira á hóp frekra barna í bandarískum uppeldisþætti þar sem vantar bara „Supernanny“ til að koma og redda málunum.

Án þess að hafa örðu af öryggi fyrir stuðningi Ögmundar og Jóns Bjarnasonar voru þeir samt gerðir að ráðherrum og ÖJ meira að segja tvisvar eftir að hann fékk frekjukast í búðinni... og ekki er eins og þeir séu með einhver jólatrésráðuneyti, heldur eru þeir annars vegar dóms- og samgönguráðherra og hins vegar sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra.  Það hljóta að teljast til stærri ráðuneytanna, sérstaklega fyrir landsbyggðarþingmenn eins og J.B.

En þetta er víst ekki nóg.  Guðfríður Lilja situr heima um langt skeið og boðar fyrir sig varamann á meðan en þingflokkur VG heldur sínu lífi áfram því ekki er hægt að ýta á pause í raunveruleikanum.  Árni Þór er gerður að formanni þingflokks og stendur sig með ágætum myndi ég segja, en svo allt í einu birtist hún aftur, barnið hætt á brjósti og ég vil fá allt dótið mitt aftur! Annars klaga ég!

Þráinn Bertelsson hefur líklega orðað viðbrögð órólegu deildarinnar einna best þegar hann sagði

„...Hins vegar viðurkenni ég að þetta meirihluta lýðræði er óttalegt vesen.“

Vel að orði komist!

Í gærkvöldi mætti ég á minn fyrsta íbúafund.  Hingað til hafði ég alltaf verið vant við látinn og því ekki getað komist, þó ég hafi nú reyndar lagt við hlustir á vef Reykjanesbæjar.  En mér fannst þetta frekar mögnuð upplifun að mestu leiti.  Fyrirkomulagið var einfalt, þ.e. bæjarstjóri vor hélt tæplega klukkustundarframsögu um allt það dásamlega og dýrðlega í Reykjanesbæ og útskýrði fyrir okkur fundargestum meira að segja að skuldastaða Reykjanesbæjar væri alls ekki svo slæm því slíkar upphrópanir ættu fyrst og fremst rætur sínar að rekja í andstyggð og illt innræti þeirra sem voga sér að gagnrýna.

Mig var farið að langa að prófa einhverjar nýjar græjur með myndavélinni minni og þá er aðeins eitt að gera... selja eitthvað af því gamla.  Ég dróg því upp eina gamla Prime linsu sem ég átti í fórum mínum en hafði lítið notað og auglýsti hana til sölu.  Á tveimur dögum tókst mér að selja hana og þá var ég kominn langleiðina í að fjármagna eitthvað nýtt.

Ég endaði á því að fjárfesta í einni Canon 50mm F2.5 Compact Macro linsu hjá Sense í Kringlunni.  Ég var í rauninni að renna svolítið blint í sjóinn þar sem ég rakst bara á þessa linsu fyrir slysni en hún hefur þó virkilega sannað sig í einu og öllu.

Hér fyrir neðan eru nokkrar myndir sem ég tók með henni um helgina (og reyndar ein tekin með Sigma 10-20mm sem er enn í mestu uppáhaldi hjá mér...

Það er frekar skrítið að taka upp póstinn eða opna staðarblöðin okkar hérna á Suðurnesjum þessa dagana. Það er eins og nýtt bankaæði hafi gusast yfir okkur, og af hverju? Jú SpKef sparisjóðnum var rennt inn í Landsbankann til að spara einhverja 8 milljara króna fyrir samfélagið og fólk froðufellir.

Vissulega er ávalt erfitt að horfa á eftir styrkum stoðum úr samfélaginu, en það verður þó að vera á hreinu að þessi stytta var löngu látin, við gleymdum bara að ganga frá líkinu. Illur daunninn var búinn að liggja yfir skrúðgarðinn í Keflavík í marga mánuði og það var eins og enginn áttaði sig á því hvaðan hann kæmi og allir héldu að hægt væri að sparka aðeins í draslið, kasta nokkrum krónum í það og þá yrði bara allt í lagi... en raunin varð önnur. Auðmenn úr samfélaginu okkar höfðu komið því þannig fyrir að þessi annars ágæta stofnun yrði aldrei endurlífguð.

Árni Páll, efnahags- og viðskiptaráðherra, orðaði það ágætlega á Ránni á þriðjudaginn þegar hann sagði að Sparisjóðirnir væru komnir á góða leið með að skrá sig rækilega í heimssöguna með því að brjóta öll viðmið um endurheimtur úr gjaldþrotum, því sama hversu mikið þetta lík væri hrist, ekkert kemur úr vösunum.

Það skal haft í huga að Byr kvaddi Sparisjóðina fyrir hrun og enginn veit í raun hvar Byr endar, kannski endar hann bara hreinlega í næsta grafhýsi.

Ekki gæti mér verið meira sama hvað minn banki heitir og hvaða logo hangir utan á húsinu. Mestu skiptir mig að þjónustan haldist í horfinu eða jafnvel batni, og að ég fái þá fyrirgreiðslu sem ég þarf.

Líklega var þetta einn skemmtilegasti dagur ársins fyrir okkur íbúa Suðurnesjanna. Eftir erfiðan vetur sjáum við loks fyrir endann á atvinnuleysinu og þeim almenna doða sem hefur dregið flest alla niður, en nú lengjast dagarnir hver á fætur öðrum og í fallegri vorblíðunni var gaman að vera viðstaddur undirritun samninga vegna kísilversins í Helguvík.

Vissulega er þetta ekki ein glansandi allsherjar lausn á öllum okkar vandamálum, en þetta er þó stórt skref í rétta átt. Ég hef lengi sagt að okkur vantaði eitthvað eitt, eitt gott verkefni til að sparka okkur af stað. Við erum ekki öll að fara að vinna við þessar framkvæmdir eða í verksmiðjunni að þeim loknum en þetta gefur okkur þó von um að nú sé að létta yfir og nú sé þorandi að fara að gera eitthvað.

Við megum ekki við því að sitja og bíða eftir álveri. Álverið kemur þegar það kemur, við eigum ekki að láta það aftra okkur í þessari miklu orustu. Við verðum að standa saman um að gera Suðurnesin að fjölbreyttu atvinnusvæði sem treystir ekki á eitthvað eitt, hvort sem það heitir Varnarliðið eða eitthvað annað.

Úti í samfélaginu er allt fullt af fólki með fjöldann allan af hugmyndum sem vel geta orðið að veruleika. Nýtum okkur t.a.m. vaxtasamning SSS og Iðnaðarráðuneytisins til að hrinda þessum hugmyndum í framkvæmd. Þær þurfa ekki allar að skapa 100 störf, sumt skapar 5 störf og það er hið besta mál. Margt smátt gerir eitt stórt.

Öll verkefni hefjast með einni lítilli hugmynd. Einhverjum þótti það örugglega glapræði að fara útí rekstur kísilvers í Helguvík, já eða kaffibrennslu í Njarðvík. Nú er kísilverið rétt handan við hornið og Kaffitár orðið eitt blómlegasta og flottasta dæmi um sprotafyrirtæki á Íslandi

- Mynd fengin að láni hjá Víkurfréttum.