Fátt er viðkvæmara í umræðu manna á milli en sjávarútvegsmálin og þannig hefur það lengi verið.  Stundum fæ ég á tilfinninguna að viðbrögðin yrðu ekki jafn hörð ef eitthvert stjórnmálaaflið stæði upp og færi að berjast fyrir lögleiðingu barnakláms og barnavændis.  Harkan er svo mikil og viðbrögðin svo uppfull reiði að engu er líkara en að þessi atvinnugrein sé leyndarmál sem okkur hinum komi einfaldlega ekki við.

Almenningur í sjávarplássum landsins stendur meira að segja upp og ver útgerðarmenn svæðisins með kjafti og klóm og er ansi algengt að stærsti útgerðarmaður plássins sé dýrlingur og hálfgerður verndari íbúanna.  Enginn þorir að tala illa um hann og allt sem sagt er, það er mælt með ákveðinni lotningu...

Það sem ég skil ekki er hvers vegna ekkert hefur gerst síðan LÍÚ fór úr ríkisstjórn í byrjun ársins 2009.  Þrátt fyrir digurbarkaleg loforð í kosningabaráttunni fyrir Alþingiskosningarnar það vorið um fyrningarleiðina þá hefur ekkert breyst.  Kvótinn er ennþá í eigu örfárra sægreifa/dýrlinga sem geta sýslað með hann eins og þeim lystir á meðan aðrir sem hafa áhuga á að hefja rekstur í þessum bransa geta í rauninni gleymt því, því það er í raun engin arðbær leið að aflanum.

Ég velti fyrir mér hversu mikið af heildarkvótanum sem nú er í umferð er í þrotabúum eða fyrirtækjum sem er haldið á lífi af bönkum... væri ekki ágætis skref að ríkið sópaði þeim veiðiheimildum til sín í einni sveiflu til að byrja með?

Eiríkur Stefánsson orðaði það ágætlega í súlnasalnum á Hótel Sögu árið 2009 þegar ríkisstjórn Samfylkingarinnar og VG var samþykkt á flokksstjórnarfundi hjá Samf.: „...sjaldan hafa tveir flokkar sem voru jafn sammála í stefnu sinni vikið jafn langt frá henni...“

Hvernig er það hægt að tveir aðilar eru sammála en niðurstaðan er önnur..?