Furðufyrirbærið almenn umræða
Við Íslendingar erum vanir því að geta látið í okkur heyra þegar okkur þykir ekki rétt farið að málum eða á okkur brotið á einhvern hátt. Fram að hruni höfðum við lítið nýtt okkur þennan rétt nema þá helst þegar kom að kosningum. Í dag hefur margt breyst. Búsáhaldabyltingin vakti stóra hópa fólks úr værum svefni. Enn eru þó gallar tímasetningu mótmæla okkar.
Fyrir u.þ.b. 2 árum hófu sveitarfélögin fimm á Suðurnesjum söluferli á Sorpeyðingarstöð Suðurnesja (Kölku). Tvö tilboð fengust í stöðina, annað þótti of lágt en hitt tilboðið þótti fullnægjandi. Samningar náðust þó aldrei við þá sem að kauptilboðinu stóðu, en það merkilega við það mál var að ekki urðu mikil ósætti um þessa tilvonandi sölu á Kölku þrátt fyrir að erlendur tilboðsgjafinn hafi ekki farið leynt með þá ætlun sína að flytja til landsins iðnaðarúrgang til brennslu í Kölku.
Fyrir nokkrum dögum síðan lak út kauptilboð eða viljayfirlýsing frá áhugasömum aðilum með heimilisfesti í Norður-Ameríku. Þeir sóttu Suðurnesin heim í lok febrúar til að kynna starfsemi sína og fyrirætlanir og í kjölfarið varð uppi fótur og fit á meðal almennings víðs vegar um landið og flestir börðu í borðið og sögðu „ALDREI!“ en sögðu þó ekkert þegar fyrra ferlið rann sitt skeið.
Þarna eru tvö nákvæmlega eins mál, það fyrra var unnið fyrir opnum tjöldum á meðan hið seinna var fram að leka unnið sem trúnaðarmál. Það virðist vera eini munurinn…
Þess má geta að ég hef til þessa verið þeirrar skoðunar að sorphirða og verkefni henni tengd eigi að vera að öllu leiti í höndum sveitarfélaga… rétt eins og hita- og orkuveitur.
Það fer fyrst og fremst í taugarnar á mér hversu misjafna umræðu ýmis mál hljóta í fjölmiðlum og á meðal almennings, tilviljun virðist oftar en ekki ráða því hvernig mál falla.

Vigdís Hauksdóttir, þingmaður Framsóknar, lagði fram
Í síðastliðinni viku sat ég minn fyrsta bæjarstjórnarfund og fór ég nokkrum sinnum upp, m.a. til að sækja upplýsingar. Eitt af því sem ég spurði formann Atvinnu- og hafnaráðs Reykjanesbæjar út í var hvað starfsmaður Atvinnusviðs Reykjanesbæjar væri að sýsla um þessar mundir til að hámarka fjárfestingu Reykjaneshafnar í Helguvík, en fyrir þá sem ekki vita er starfandi atvinnufulltrúi hjá ATH-sviðinu.
Ég velti því fyrir mér hversu vel svona guerrilla markaðssetning skilar sér þegar öllu er á botninn hvolft. Fyrirtæki í öllum geirum virðast sjá sig knúin til að fara í gang með Facebook share leik til að laða að sér sem flesta áhangendur, en til hvers? Ekki heldur Karen Millen að markhópurinn sem hefur ekkert betra að gera en að deila FB síðunni þeirra sé svo sterklega efnaður að hann hafi efni á að versla hjá þeim?